Arty

Bezrobotny podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, a nie jako członek rodziny osoby ubezpieczonej z tytułu wykonywania pracy. To urząd pracy odprowadza do NFZ składkę zdrowotną. W marcu 2011 r. zostały pracownik uzyskał status bezrobotnego. Jego małżonka jest zatrudniona na bazie umowy o pracę i z tego tytułu podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Nie może ona jednakże zgłosić męża do Narodowego Funduszu Zdrowia jako członka rodziny. Małżonek podlega bowiem obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako bezrobotny i w konsekwencji powinien zostać zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego przez urząd pracy. Ten bowiem posiada taki obowiązek. Status członka rodziny osoby opłacającej składkę na ubezpieczenie zdrowotne nie zwalnia z obowiązku zgłoszenia do NFZ bezrobotnych niepodlegających ubezpieczeniu z innego tytułu. Znaczy to, że w przypadku gdy określony bezrobotny jest członkiem rodziny osoby ubezpieczonej (przykładowo. małżonkiem pracownika, zleceniobiorcy czy osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą), to podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu jako bezrobotny, a nie jako członek rodziny osoby ubezpieczonej. Co by się stało, gdyby zatrzymać się na chwilę i dłużej zastanowić nad tym czego właściwie obywatele oczekują, czy system ma możliwość być skuteczny, jak to mierzyć i dopiero wtedy - jak to osiągnąć za poradą systemu publicznego i systemu prywatnego. Ochrona ubezpieczeniowa bacząc na na znaczenie zdrowia powinna dotyczyć wszystkich obywateli. Jednakże jej zasięg w przypadku ubezpieczenia na wypadek choroby różni się w znacznym stopniu w przypadku rozwiązań publicznych i prywatnych. W rozwiązaniach publicznych (tworzonych z inicjatywy państwa) priorytetem jest powszechny dostęp do takiej ochrony. W zasadzie bardzo trudno tutaj mówić o wyłączeniu jakiejkolwiek grupy społecznej lub zawodowej. Selektywne stosowanie ubezpieczeń, przykładowo. według cenzusu majątkowego, można stosować w przypadku zapewnienia innego sposobu finansowania, choćby powoduje to kwestie społeczne powiązane z równością obywateli, metodą stygmatyzacji , a ponadto sytuacje, w których lepsza opieka ma możliwość być oferowana tym którzy więcej płacą. Jednakże bezwzględne stosowanie zasady powszechności powoduje kilka problemów związanych z wymogiem opłacania składek takich jak postanowienie wysokości składek, ochrona ubezpieczeniowa w przypadku nieopłacenia składki itd. Współpłacenie, ograniczające stopień kompensaty, stosuje się często w szczególności w własnych ubezpieczeniach na wypadek choroby, w mniejszym zaś stopniu w rozwiązaniach publicznych. Ważne jest tutaj dokonanie rozróżnienia, ponieważ zupełnie inny skutek posiada wprowadzenie współpłacenia w wypadku niektórych powszechnych świadczeń medycznych, a zupełnie inne współfinansowanie drogich operacji. Stopień kompensaty straty jest równie istotny w ubezpieczeniach publicznych, co własnych. W sytuacji ubezpieczenia na wypadek choroby, ocena skuteczności, poza poprzednio wymienionych kryteriów skuteczności, powinna uwzględnić dostępność, w szczególności w sytuacjach zagrożenia życia. Każda instytucja posiada wówczas obowiązek udzielenia pomocy, dlatego nie można uzależniać podjęcia leczenia od opłacenia składki, egzystencji ochrony ubezpieczeniowej i tym podobne. Stwarzać to może ważne dylematy w ewentualnym odzyskiwaniu poniesionych kosztów i negatywnie wpływać na funkcjonalność stosowania metody ubezpieczenia. Skuteczność stosowania publicznego ubezpieczenia na wypadek choroby, w sytuacji braku odpowiednich danych do przeprowadzenia symulacji, może być oceniona na podstawie formalnych kryteriów skuteczności i funkcjonalności. Podstawowy zarzut, jaki można tutaj podnieść, to niespełnienie kryterium powszechności w stopniu zadawalającym - czyli brak pełnej powszechności. W odniesieniu do polskich warunków krytycznie powinno się wycenić adekwatność, która jest osiągnięta co najwyżej na poziomie minimum. Przy analizowaniu funkcjonalności istotny problem stanowią: hazard moralny (wskaźnik szkodowości), wysokie koszty administracyjne (wskaźnik sprawności) , a ponadto relatywnie duża redystrybucja (przy założeniu istnienia składki, której wysokość jest uzależniona od uposażeń). Pierwsze publiczne ubezpieczenie na wypadek choroby powstało w Niemczech pod koniec XIX w., jako jeden z elementów reformy społecznej. Jednak zmiany oczekiwań społecznych co do zakresu dostępności opieki zdrowotnej sprawiają, że stosowanie metody ubezpieczenia w systemie ochrony zdrowia prowadzi do licznych odstępstw i niekonsekwencji.